In Nederland wordt over van alles en nog wat gezeurd en geklaagd, alleen over de verkeerde dingen. Zo horen we vandaag weer in het nieuws dat politici in Nederland steeds vaker bedreigd worden. Er is zelfs een Team Bedreigde Politici voor opgericht.
Als zo’n team eenmaal bestaat, kun je op je vingers natellen dat het aantal bedreigingen zal toenemen. Zo’n team moet namelijk haar bestaansrecht bewijzen, en zal elke opgestoken vinger naar een politicus meteen inboeken als een levensbedreigende aanslag op de democratie. In de eerste helft van dit jaar heeft het “Team” al 225 bedreigingen binnen weten te slepen! Maar waar gaat het dan om? Welnu, het overgrote deel betreft “minderjarige ‘grappenmakers’, die vanuit scholen hatelijke e-mails versturen“.
Tsjonge jonge dat is erg zeg. Wat puistige pubers vervelen zich in het pc-lokaal van hun school, en besluiten dan een of andere Haagse pipo een dreigmail te sturen. Die daarvan meteen aangifte doet, want dat “Team” bestaat nu eenmaal, en bovendien kom je dan in het nieuws als “bedreigde” politicus, wat natuurlijk enorm statusverhogend werkt. Zie die fucker van een Wilders.
“Dreigementen hebben een enorme impact op mensen en hun omgeving”, zo meldt het bericht. Wat een stelletje bange zielepoten zijn het bij elkaar daar in Den Haag. Ik ben ook wel eens telefonisch bedreigd. Ik dreig dan gewoon terug, daar rekenen die geniepige grappenmakers namelijk niet op. Werkt uitstekend en kan ik u ook aanbevelen! Maar die politici schijten meteen hun broek vol en bellen bevend de politie, in de vaste overtuiging dat ze anders onderweg naar huis door een engerd met een hakbijl worden aangevallen, of zoiets. Dat gebeurt natuurlijk niet, want als mensen dat al van plan zijn, gaan ze daar echt niet eerst over bellen.
Ik herinner me een interview met Bram Stemerdink, die was lang geleden Minister van Defensie. Omdat deze man volgens velen een foute mening had over de plaatsing van kruisraketten, werd hij stevig bedreigd. Dagelijks ontving hij vele doodsbedreigingen in zijn brievenbus (email was er toen nog niet). Hij vond dat vervelend, maar maakte er geen drama van, en piekerde er al helemaal niet over om er als een huilebalk mee naar de pers te stappen. Dus was er ook helemaal geen “Team bedreigde politici” nodig. Er gebeurde niets.
Maarja tegenwoordig is bedreigd worden in de mode, zijn mensen bij het minste of geringste al bang en bovenal, bedreigd maakt bemind en dat levert weer stemmen op. Ik voorspel dus enorm veel werk voor het Team Bedreigde Politici in de toekomst.
