Alex Burghoorn jammert er vandaag in de Volkskrant weer stevig op los. Het wordt nooit iets met de wereld, dat heeft onze Midden-Oosten correspondent wel door. “De wereld is een chaos, maar goddank is Radiohead er nog” filosofeert Burghoorn, “weinigen vertolken het gevoel van onbehagen zo meeslepend als Radiohead”. Het is de “troost in sombere tijden”
Troost?? Meeslepend? Man, laat eens naar je oren kijken! Ik luister nog liever naar de grootste hits van Kabouter Plop dan naar het treurige gejammer van Thom Yorke en zijn vriendjes. “De beste Britse rockband van mijn generatie”, rot toch op man. Er zijn weinig Britse bands die Radiohead kunnen overtreffen in het produceren van oervervelende, pretentieuze middle class bullshit, en dat is een hele prestatie, want er is in de loop van de tijd een hoop bagger door Engelse bleekscheten met gitaartjes geproduceerd, dat is onvoorstelbaar. Kijk alleen naar de ongeschoren mistroostige kop van die zanger, dat zegt toch al genoeg.
Nog één zinnetje van Burghoorn dan. Nee, twee. “Wie grote ideeën heeft ontmaskerd als steeds weer een stapel nieuwe kleren van de keizer, die moet naakt voort. Dan zit er niets anders op dan je te warmen aan een troostrijke melodie”. Godallemachtig, hoe verzin je het bij elkaar. En nu een stevige borrel.
